De provincie Limburg gebruikt cookies om jouw surfervaring op deze website gemakkelijker te maken.

Strict noodzakelijke cookies
Deze cookies zijn strikt noodzakelijk om over de site te avigeren, of om te voorzien in door u aangevraagde faciliteiten.
Functionaliteitscookies
Deze cookies verbeteren van de functionaliteit van de website door het opslaan van uw voorkeuren.
Prestatiecookies
Deze cookies helpen om de prestaties van de website te verbeteren, waardoor een betere gebruikerservaring ontstaat.
Online surfgedrag gebaseerde reclame cookies
Deze cookies worden gebruikt om op de gebruiker toegesneden reclame en andere informatie te tonen.
Meer weten...

Nieuwjaarstoespraak voor de gestelde lichamen (2019)

Op 10 januari 2019 vond in het Provinciehuis de jaarlijkse nieuwjaarstoespraak van gouverneur Herman Reynders plaats voor de zgn. gestelde lichamen. 


Geachte genodigden

Sta me toe om traditiegetrouw te starten met aan u allen en aan allen die u dierbaar zijn , namens mezelf, mijn kabinet en de voltallige deputatie, het allerbeste te wensen voor het nieuwe jaar. U zal het hier vandaag en nog de rest van de maand januari talloze keren horen, maar wij wensen u heel oprecht een goede gezondheid, veel geluk in alles wat u onderneemt, niet teveel zorgen, enkel maar oplosbare problemen en zeker ook veel plezier in het leven.

Het is voor mij al de 10de keer dat ik u als gouverneur hier mag toespreken en ik wil u hierbij danken voor het vertrouwen!

Voor mij de gelegenheid om mijn dank uit te spreken aan al de uittredende gemeente-ocmw- en provincieraadsleden, schepenen, burgemeesters en gedeputeerden. Dank voor hun inzet zowel voor de lokale gemeenschap als voor de ganse Limburgse gemeenschap.

Dank ook aan de uittredende voorzitter van de provincieraad Gilbert Van Baelen, de gedeputeerden Vandenhove, Peuskens en zeker Frank Smeets. Hij was 18 jaar bepalend in de provincie. Maar ik breng ook nog graag kort hulde aan de verdiensten van Marc Vandeput en zijn opvolger Erik Gerits.

Een bijzonder woord van dank ook aan uittredend provincieraadslid Jef Cleeren, niet minder dan 47 jaar was hij lid van de provincieraad. Meteen het langst zetelend raadslid ooit. Iets minder lang, maar met meer dan 30 jaar raadslid toch ook heel verdienstelijk, Paul Rutten uit Ham. Gefeliciteerd Pol!

Onze felicitaties ook aan Lydia Peeters, die vandaag de eed heeft afgelegd als Vlaams minister. Ik ben blij dat we er een nieuwe Limburgse minister bij hebben.

Ik wil tegelijk ook alle nieuwe mandatarissen - op elk bestuurlijk niveau - veel succes toewensen! Ik wens hen veel ambitie toe, de ambitie om het beter te willen doen, de ambitie om vernieuwend te willen zijn…. en vooral voldoende inspiratie te willen vinden om verder te kijken dan de grenzen van de eigen gemeente. Met andere woorden : om meer en beter samen te werken!

Bij deze wens ik dan ook alle succes aan de twee nieuwe fusie gemeenten Pelt en Oudsbergen, dat hun succes straks mee tot voorbeeld mag dienen.

Het is genoegzaam bekend maar ik wil het graag nogmaals herhalen en benadrukken: Limburg haalt net zijn kracht uit "samenwerken".

Als we het vandaag als provincie zo goed doen en staan waar we staan dan hebben we dat aan 35 jaar goed overleg en interne samenwerking te danken. Samenwerking op het politieke niveau, tussen de sociale partners, tussen de onderzoeks en onderwijsinstellingen, samen met het maatschappelijk middenveld en al de andere maatschappelijke actoren.

Ons verbindend vermogen is groot in Limburg!

Die verbindende én ons versterkende kracht van samenwerking blijft ook in de toekomst nodig: voor de verdere uitbouw van onze universiteit bijvoorbeeld. Van levensbelang voor Limburg! Maar ook voor het behoud van de provincie! Noodzakelijk maar niet evident! En ook nodig voor de nauwere relaties tussen gemeenten onderling en tussen de politiezones. Om deze te versterken … én om zo misschien straks ons tot nieuwe fusies te brengen. Zeker wat betreft de politiezones.

Dames en heren we hebben 2018 achter ons gelaten.

Een jaar waarin we het einde van WO1 herdachten en waarbij ik graag nog eens verwijs naar het internationaal gelauwerde provinciaal herdenkingsproject "Kleine verhalen van de Groote Oorlog". Met als apotheose "de 44 betonnen Stahl – helmen" die vandaag zijn tentoon gesteld in de gemeente Halen – op de plaats waar in 1918 De Slag van de Zilveren Helmen plaatsvond. Zij vormen een blijvend symbool voor de herdenking van de Eerste Wereldoorlog in Limburg en België.

Een plaats voor reflectie : waar verleden, heden en toekomst elkaar ontmoeten.

2018, een jaar dat een topjaar werd voor de Belgische sport. Een topjaar waaraan enkele Limburgse topsporters een bijzondere bijdrage leverden.

Thibault Courtois en Simon Mignolet bij de Rode Duivels – Thibault Courtois die – zoals u ongetwijfeld nog weet - daarna nog werd uitgeroepen tot beste keeper van de wereld. Daarnaast onze gouden turnster Nina Derwael, ons oprukkend tennistalent Elise Mertens, de wielrenners Tim Wellens en Dylan Teuns en uiteraard nog vele andere individuele en teamsporters.

Last but not least zou ik ook nog volleybalcoach Vital Heynen speciaal willen vermelden die met de Poolse nationale ploeg wereldkampioen werd. En die – zoals we konden zien op televisie – al een aardig mondje Pools spreekt. Van Maaseiks tot Pools, het is een kleine stap! (Hopelijk leidt dit niet tot een derde uitbreiding van de Maaseiker Dictionnaire.)

Ook op economisch vlak scoorden we het voorbije jaar goeie punten.

De werkloosheidsgraad staat met 6,2 op laagste peil in 10 jaar. Als we gemiddeld over 2018 kijken, kent Limburg een daling van de werkloosheid met 8,3 %, waar we beter scoren dan Vlaanderen, dat in 2018 een gemiddelde daling van 7,8 % kende.

Ondanks dat staat Limburg wel voor een dubbele uitdaging. Er zijn nog altijd 25.000 mensen zonder werk, terwijl het alsmaar moeilijker wordt om de talrijke openstaande vacatures in te vullen.

Goed punt: We kennen opnieuw meer starters dan ooit tevoren. In 2018 werden er in Limburg 7.207 nieuwe eenmanszaken en vennootschappen opgericht. Ten opzichte van 2017 (6.737 starters) neemt het aantal starters in Limburg toe met 7 %. Het is het derde record op rij.

En er werden weer tal van nieuwe initiatieven boven het doopvont gehouden.

  • De T2 Campus Genk
  • het nieuw hotel van de Martin’s groep aan de Rentmeesterij in Alden Biezen
  • de 3 living labs voor Flanders Make
  • Agropolis, een broed- en kiemkamer voor de agro-tech bedrijven
  • een lab2FAB uitbreiding aan Greenville
  • gloednieuwe conferentieruimtes aan het Hotel Op Ter Hills
  • La Biomista van kunstenaar Koen Vanmechelen
  • de realisatie van Corda 2 en 3, die het aantal werknemers op de campussite brengen naar een totaal van 5.000
  • en tot slot Droneport in Brustem – Sint Truiden dat in december haar deuren opende en hopelijk klaar is om de wereld te veroveren!

Het is maar een beperkte bloemlezing die aangeeft welk dynamisme onze provincie vandaag kent en tegelijk een bevestiging dat onze investeringsmaatschappij LRM als accelerator, investeerder en ontwikkelaar belangrijker dan ooit is voor onze provincie.

2018 werd een jaar waarin we beseften dat wij met z’ n allen best trots mogen zijn op de transitie die we als provincie samen hebben doorgemaakt.

27 jaar geleden werd hier de laatste mijn, deze van Zolder, gesloten. Wat er sindsdien op al deze mijnsites én in heel Limburg gerealiseerd werd, is enorm. En welke energie en dynamiek opnieuw ontstond na de sluiting van Ford en het daaruit voortgevloeide SALK plan is nog indrukwekkender.

Niettemin blijven er nog heel wat uitdagingen.

  • Dat we er ons moeten bewust van zijn dat – in de wereld van vandaag - die transitie nooit zal eindigen, dat we moeten de durf en de kracht behouden om voortdurend te vernieuwen, onszelf in vraag te stellen, vooruit te kijken en te plannen, liefst over legislaturen heen …
  • Dat het ontwikkelen van eigen talenten als het aantrekken, bijhouden en verankeren in onze provincie van internationale talenten cruciaal is voor de concurrentiepositie en de innovatiekracht van onze regio.
  • Dat hierbij – en ik wil dit benadrukken - de beleving en de aantrekkelijkheid van onze regio van primordiaal belang is: beleving is alles wat jonge en talentvolle mensen hier houdt of hier kan binden, jobs zijn natuurlijk een eerste vereiste, maar ook een aangenaam woonklimaat, betaalbare woningen, goede mobiliteit en luchtkwaliteit, leuke horeca, sport en topsport, verrassende winkels , cultuur in al zijn aspecten, smart cities, goed en fijnmazig openbaar vervoer ... Beleving: onthoud het woord!
  • Dat het samenleven tussen mensen van verschillende culturen als evident moet worden beschouwd en dat we deze gekleurde afspiegeling van de samenleving terug moeten vinden in al onze organisaties en structuren. Te weinig kleur hier vandaag onder de aanwezige genodigden en te weinig diversiteit in het hoger onderwijs zijn maar enkele voorbeelden die bewijzen dat ons nog een lange weg wacht …

De uitdaging ook …

  • Dat we nu eindelijk de noodzakelijke concrete stappen moeten zetten om de mobiliteitskwesties op te lossen en zowel de verbindingen binnen onze provincie als deze met de rest van Vlaanderen en over de grens te verbeteren en dit liefst op een slimme manier.
  • Dat internationalisering geen hol begrip mag zijn maar effectief hoog op de agenda moet staan van onze ondernemingen, van onze onderzoeksinstellingen en van ons onderwijs. Het is een levensnoodzakelijke voorwaarde om te kunnen blijven groeien. De hele wereld moet ons werkterrein zijn en al zeker met de buren in Nederlands Limburg, in de euregio. We moeten de kansen die er liggen grijpen. Dit betekent een win/win voor beide regio’s. Mijn collega Theo Bovens, gouverneur van Nederlands Limburg zal dit zeker willen beamen.
  • Dat in onze samenleving iedereen mee moet kunnen, ook de sociaal zwakkeren. Onze samenleving sluit echter alsmaar meer mensen uit. Als vandaag mensen op straat komen omdat ze de wereld niet meer begrijpen en onrechtvaardig vinden, moeten we daar op zijn minst willen naar luisteren, begrip voor hebben en bekijken hoe wij die vragen en verzuchtingen kunnen beantwoorden – op voorwaarde natuurlijk dat geweld of vernielingen geen argument zijn om zaken af te dwingen.
  • Dat de complexiteit van het armoedeprobleem niet langer als alibi mag dienen om niets fundamenteels te doen. Er is structureel beleid nodig met de focus op het realiseren van rechten op diverse levensdomeinen. Het gaat dan om inkomensproblemen, een gebrek aan kwaliteitsvolle huisvesting, precaire arbeidssituaties, gelijke kansen op gebied van onderwijs, gezondheid, geen of beperkte toegang tot bepaalde dienstverlening. Ik verwacht van de lokale besturen dat zij in de komende jaren hier de nodige inspanningen zullen leveren.

Voldoende uitdagingen dus!

Dames en heren,
Zo staan we vandaag 9 januari met twee voeten stevig in 2019.

Dit jaar zal het 100 jaar geleden dat we geprobeerd hebben om ons terug te verenigen met Nederlands-Limburg. Of beter gezegd na de Eerste Wereldoorlog heeft de Belgische regering geprobeerd om, als compensatie voor de geleden schade in de oorlog, Nederlands Limburg terug bij België in te lijven. Spijtig genoeg zonder succes. Het is toen bij de zogenaamde oostkantons gebleven.

Dit jaar herdenken we ook het feit dat Limburg 75 jaar geleden bevrijd werd door de geallieerden, Amerikanen, Engelsen, Canadezen en zelfs Belgische militairen waardoor er een einde kwam aan de meest duistere periode van onze recente geschiedenis.

Ik ga er van uit dat vele steden en gemeenten aan deze herdenking, zowel aan de heldendaden van de geallieerde soldaten als aan de inzet van onze eigen verzetstrijders, veel aandacht zullen besteden.

En dat is goed. Want de geschiedenis moet besproken blijven. Kennis van het verleden leert ons de juiste dingen te doen. Doet ons goed te handelen.

Ook in 2019 zullen we stevig in onze schoenen moeten staan en klaar moeten zijn, niet alleen voor de verkiezingen van mei die belangrijk gaan zijn voor ons land en voor de toekomst van Europa - Europa dat ons vrede en welvaart heeft gebracht - … maar ook om de ontrafeling van onze samenleving te stoppen en de democratie te hernieuwen.

Hierbij zie ik twee grote maatschappelijke bezorgdheden - die mij persoonlijk zeer sterk verontrusten en die ik - op het einde van deze nieuwjaartoespraak - en in het begin van dit nieuwe jaar - toch nog met u wil delen.

Polarisering en klimaat - onrechtvaardigheid

Limburg mag dan al een sterke veerkracht en een grote werkkracht tonen, toch gaan we er moeten over waken én er voor zorgen dat iedereen ook mee kan.

We gaan alert moeten zijn voor de aspecten van ongelijkheid, armoede en sociale achterstand. Een sociale agenda opstellen waarin al deze elementen een plaats krijgen is dus geen overbodige luxe maar een noodzaak.

En daarom verontrust mij de oplopende polarisering in de samenleving, waarmee mensen, heel vaak goed menend van aard, onbewust in kampen worden geduwd en tegen elkaar opgezet. Opgejut door populisme en de alomtegenwoordige sociale media, ver weg van de feiten, worden de mensen angstig. Die angst regeert dan al snel over de redelijkheid.

Terwijl iedereen weet dat zeker in moeilijke en delicate maatschappelijke kwesties de zaken nooit enkel zwart of wit zijn. Meestal is het antwoord eerder grijs en dan nog vaak in vijftig tinten. De nuance moet weer haar plaats krijgen in het maatschappelijk debat. Nuance is de eerste stap in een proces van overleg en dialoog. En overleg en dialoog zijn o zo nodig!

Ter overweging geef ik u graag een uitspraak mee van de Vlaamse filosofe Alicja Gescinska. Haar bijdrage tijdens de Limburg lezing over polarisatie in de samenleving droeg als titel: "de ander kan gelijk hebben".

Een tweede bezorgdheid heeft te maken met klimaat. Iedereen, of toch de meeste mensen maken zich grote zorgen over ons klimaat. En terecht! Maatregelen kunnen niet langer uitblijven. Maar mijn bezorgdheid ligt hier nog iets anders.

Als wij straks onze klimaatdoelstellingen willen halen, dan zullen we daarbij niet alleen ambitieuzer moeten zijn, maar ook rechtvaardiger. Klimaatrechtvaardigheid zal een nieuw begrip worden. Want in de kern is de klimaatontwrichting onrechtvaardig.

Vooral de sociaal zwakkeren, overal in de wereld, dreigen de grootste slachtoffers te worden. De gevolgen zullen zij die het probleem het minst veroorzaakt hebben het hardst treffen.

Dat geldt zowel voor de kustbewoners in Bangladesh als voor een Vlaams één-ouder gezin dat twee hamburgerjobs moet combineren en genoegen moet nemen met een tochtig en slecht geïsoleerd huis.

We moeten vermijden dat de zwakkeren in de samenleving straks 2 x het slachtoffer worden door het klimaat en door de maatregelen.

Tegenstellingen en contradicties in een beleid worden maatschappelijk pas aanvaard zolang de kloof van de ongelijkheid niet te groot en te diep wordt. Een beleid dat zich enkel maar focust op het berekenen van uitstoot, verliest al snel die sociale componenten uit het oog.

Geen goede zaak als je legitiem een draagvlak wil uitbouwen voor bijvoorbeeld het rekeningrijden. Of het nog mogen houden van een huisdier.

Maak daarom van klimaatrechtvaardigheid het hart van het beleid. Werk daarom eerst – of minstens gelijktijdig - de achterstellingen weg.

Laat ons doen wat we moeten doen en laat ons daar vandaag mee beginnen.


Ernest Hemingway citerend: "Vandaag is maar één dag in een hele reeks van dagen die nog komen. Maar het zou kunnen dat de gebeurtenissen van alle dagen die nog komen, afhangen van wat u vandaag doet."

Beter kan ik het niet zeggen.

Dames en heren, ik ga positief besluiten.

Het gaat goed met Limburg! Wij zijn klaar voor de toekomst. Daar ben ik van overtuigd.

We mogen trots zijn op hetgeen hier in de provincie gerealiseerd werd na het sluiten van de mijnen. Ik ben dan ook dankbaar aan al die mensen, politici, ondernemers, sociaal-maatschappelijke actoren, en alle anderen die hun steentje hiertoe hebben bijgedragen.

Er werd wel degelijk een steen verlegd in de Demer en de Maas! Vele stenen!

Maar misschien past het hier vandaag om nog een stap verder te gaan in onze geschiedenis en ook een bijzonder woord van dank te richten aan alle Limburgse mijnwerkers. Zij die er jarenlang voor gezorgd hebben dat er hier welvaart was. We hebben dan wel, met respect voor het verleden, de mijnsites mooi gerenoveerd en een nieuwe toekomst gegeven. We moeten ook de mijnwerkers blijven koesteren: hun herinnering, hun hard labeur, hun verhalen groot en klein blijven bewaren. Dit is minstens zo belangrijk.

Ik ben dan ook verheugd voor u vandaag het mijnwerkerskoor naar voor te roepen. Tot slot van mijn speech zullen zij, samen met ons, het Limburgse volkslied zingen.

Ik dank u.

naar het online platform Limburg in cijfers
Adressenbestand
Budget

Nieuws

vrijdag, 22 maart 2019
Limburg, hier groeien ideeen
Wil jij samenwerken met toffe collega’s? Sta je met plezier Limburgers te woord? Wil je groeien in je functie? Wil je een stempel drukken op Limburg? Dan is werken bij de provincie Limburg of één van...
vrijdag, 01 maart 2019
Bouw mee aan Limburg.be van morgen
De website limburg.be is er voor jou: burger, bezoeker, werkzoekende, toerist, ondernemer, partner, … Daarom weten we ook graag hoe jij deze website wilt gebruiken. In een nieuwe online oefening vragen...
maandag, 25 februari 2019
Limburg Lezingen - Martin Kotthaus - Impact Brexit op Euregio
Limburg lezingen nodigt op maandag 25 maart 2019 Martin Kotthaus uit.  Martin Kotthaus, ambassadeur van de Bondsrepubliek Duitsland in België, sluit het "Duitslandjaar" van UHasselt,...